ΑΣ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ pleaseeeeeeeee

Συμβουλή Νο1 όταν σας κάνουν τα εισητήρια για κάπου στην προκειμένη περίπτωση για να κάνουμε Σεμινάρια στην Σαντορίνη.. όπου περάσαμε υπέροχα!! καλό είναι να μην θεωρείς ότι είναι αυτονόητο ότι Ηράκλειο - Σαντορίνη πας μόνο με καράβι ή έστω με ένα αξιοπρεπές σε μέγεθος και μεγαλείο ιπτάμενο μέσο...

Συμβουλή Νο2 όταν οι πληροφορίες για το μέσο μεταφοράς δίνονται με το σταγονόμετρο πρέπει να σε ζώνουνε τα μαύρα φίδια και να επιμένεις να πάρεις απαντήσεις πρίν να είναι πολύ αργά...

Εεεε εγώ δεν έκανα τίποτα από όλα αυτά. Φτάνουμε στο αεροδρόμιο και μαθαίνω ότι θα πετάξουμε με ένα μικρό αεροπλανάκι τύπου Τσέσνα. Να τα φίδια... Οπότε τότε αρχίζουν και πέφτουν βροχή οι απορίες πόσο μικρό; δηλαδή πόσες θέσεις; φτάνουν τα καύσιμα; πετάει χαμηλά; πόσο χαμηλά; άμα πέσει προλαβαίνουμε να πηδήξουμε στη θάλασσα; ένας πιλότος είναι; αν πάθει κάτι τι γίνεται; έχει αλεξίπτωτα για όλους πως θα χωρέσουμε 8 άτομα; κοκ
Και όταν παίρνεις απαντήσεις του τύπου ααα δεν χρειάζεστε αλεξίπτωτα έχει σωσίβια, μη ανησυχείται πλανάρει και προσθαλασσώνεται, ααα ξέρω εγώ Flying Simulator κ.α. αρχίζεις και ανησυχείς. Η κορύφωση όμως του δράματος είναι όταν αφού μπήκαμε στον αεροδιάδρομο ήρθαμε πρόσωπο με πρόσωπο ή μάλλον πρόσωπο με κόκπιτ με το λίγο μικρότερο από ότι φανταζόμουν αεροπλανάκι...
Όταν επίσης μας είπε ο πιλότος, ανοίγοντας στη μύτη του αεροπλάνου ένα αποθηκευτικό χώρο, ότι πρώτα θα βάλουμε ότι χωράει εκεί και τα υπόλοιπα πίσω μαζί μας για να μοιράσουμε το βάρος, άρχισε να εμφανίζεται στο μέτωπό μου πρώτα μία υποψία γυαλάδας κάτι σαν την πρώτη μέρα της άνοιξης και κατόπιν στάλες στάλες ο ιδρώτας της εσωτερικής μου αγωνίας..
Μέσα σκυφτοί.. και θα δανειστώ κάποιους στίχους του ποιητή Ρινάκη Γ. που ειλικρινά δεν ξέρω τί είχε στο μυαλό του ο ποιητής όταν έγραφε αυτούς τους στίχους .."Θωρείς αυτούς τους ανθρώπους τους σκυφτούς που τον γαλάζιο ουρανό ψηλά
ποτέ τους δεν έχουν αντικρίσει.
-Τούτοι οι άνθρωποι οι σκυφτοί κουβαλούνε πάνω στις πλάτες τους φτερούγες, φτερούγες
που τους βαραίνουνε".
αλλά εγώ το μόνο που σκεφτόμουνα ήταν ότι οι μόνες φτερούγες που με βάραιναν ήταν αυτές του χάρου που φτεροκοπούσε μες την τρελλή χαρά γύρω μας και μου έκλεινε πονηρά το μάτι και κυρίως η παρανοική σκέψη να πεταχτώ έξω τρέχοντας πρίν βάλει μπροστά η σακαράκα και μετά ότι θα ήμουν ίσως ένας ακόμα απο αυτούς που μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες θα έλεγα: "δεν ξέρω ξαφνικά μου ήρθε ντουβρουτζάς να το πώ, είδα όραμα τον παλαιοκώστα να μου λέει πήδα όσο είναι καιρός δεν ξέρω αλλά γλίτωσα!!!!".
Παρόλα αυτά προσπάθησα να διατηρήσω την ψυχραιμία μου για την Ελλάδα ρε γαμώτω είπα και δεν κιότεψα ούτε όταν απογειωθήκαμε μέσα σε ένα θόρυβο λεωφορείου του 50 και γκαζοζέν του 20, ούτε όταν το αεροπλανάκι μας έψαχνε με την μουσούδα του ως σκύλος ιχνηλάτης να βρεί τον δρόμο του ανάμεσα στο πάνω και στο κάτω στο αριστερά και στο δεξιά και αν θέλετε ούτε όταν ο πιλότος επικοινωνούσε με τον πύργο ελέγχου με το κινητό. Η αλήθεια είναι, ότι όταν είπε ο πιλότος μην κουνάτε.. κατάλαβα ότι η ζωή είναι ένα εκκρεμές και ότι όλα σε αυτή την ζωή είναι σε μία ισορροπία και ότι το να κουνάω εγώ για να βρώ καλύτερη γωνία λήψης για την κάμερα, γιατί είχα και αυτό τον καυμό, θα μπορούσε να είναι

και ο λόγος του τέλους μας....

Όμως τα καταφέρα, τα καταφέραμε!!! και σήμερα απο εδώ μπορώ να σας προσφέρω μία ακόμα ιδέα του βλέπω τον κόσμο απο ψηλά και στην προκειμένη περίπτωση το Ηράκλειο αμέσως μετά την απογείωσή μας.
Παρεπιπτώντος οι σκηνές που ακολουθούν είναι άκοπες και αμοντάριστες αποκλειστικά πνευματικά δικαιώματα του συλλόγου αναξιοπαθούντων αερομεταφερόμενων μονάδων τα "ΙΠΤΑΜΕΝΑ ΜΠΙΦΤΕΚΙΑ" και να μην ξεχάσω να σας πώ.. ότι δεν πάσχω από σύνδρομο οξείας τρεμούλας αιθέρων και αυτό για να μην αρχίσετε να σχολιάζεται την αστάθεια που θα δείτε στην λήψη του βίντεο.


Επίσης ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΝΑ ΔΟΥΝ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΕΓΚΥΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΟΙ ΣΚΗΝΕΣ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΒΛΑΠΤΟΥΝ ΣΟΒΑΡΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ