ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ GUYS THANKS ΚΑΙ ΧΑΛΑΛΙ ΤΟΥ

Πρωτομαγιά απόγευμα γυρνάω από μία βόλτα στο Ηράκλειο και βρίσκω σπασμένο το τζάμι του οδηγού στο αμάξι μου. Το αμάξι παρκαρισμένο σε κεντρικότατο δρόμο του Ηρακλείου. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες τι έκανα και που έτρεχα όλο το απόγευμα μετά απο αυτό, όταν αργά πιά συνειδητοποιήσα ότι το είχαν σπάσει για να κλέψουν τον φορητό υπολογιστή (που δυστυχώς τον είχα αφήσει στο χαλάκι στο κάθισμα του συνοδηγού). Θα σας πω για το αίσθημα που ένοιωσα. Πριν άκουγα τις ειδήσεις και έλεγα ευτυχώς που το Ηράκλειο δεν είναι Αθήνα, πριν απο αυτό δεν ένοιωθα ανήμπορος και ένοιωθα στην πόλη μου ασφαλής τόσο ασφαλής που δεν πίστευα ότι κάποιος θα μπορούσε να σπάσει ένα τζάμι αυτοκινήτου για να κλέψει ένα φορητό υπολογιστή. Ειλικρινά, μετά απο αυτό ένοιωσα αυτό που λένε ανασφάλεια, αυτό που άκουγα ότι σιγά μην βρεις άκρη...
Κατάλαβα αυτό που μου συνέβαινε στην Αθήνα που σταματούσα κάποιον να ρωτήσω πως θα πάω κάπου και δεν μιλούσαν αλλά με απέφευγαν και προχωρούσαν γρήγορα σαν να είχα λέπρα... δεν θέλω όμως ρε γαμώτο να γίνω έτσι, δεν θέλω να χάσω την εμπιστοσύνη μου στους ανθρώπους και δεν θα το κάνω. Και θα στηριχτώ σε όλους αυτούς τους φίλους που ήρθαν ή μίλησα μαζί τους και λίγο ή πολύ, δεν έχει σημασία, μου στάθηκαν ο καθένας με τον τρόπο του, όπως και σε εκείνους τους αστυνομικούς στην ασφάλεια που δεν είχαν να κάνουν κάτι άλλο αλλά έστω το ότι ήταν ευγενικοί και μου είπαν δύο καλές συμβουλές το εκτίμησα εκείνη την ώρα. Δεν έπαθα κάτι εξαιρετικά δυσάρεστο δεν έκλεψαν το σπίτι μου και δεν έχασα κάποιο δικό μου άνθρωπο άδικα όπως καθημερινά συμβαίνει σε κάποιους ανθρώπους, αλλά το περιστατικό αυτό έστω και στην ασημαντότητά του σε σχέση με αυτά που συμβαίνουν με έκανε να νοιώσω για λίγο ίσως και ελάχιστα τι σημαίνουν τα λόγια ή η σιωπή άλλων ανθρώπων που βιώνουν καθημερινές τραγωδίες.